Biegamy wieczorami, a właściwie w nocy. Wychodzimy o 22, czasami o 23. Zależy od dnia. Raz plany pokrzyżowała nam burza, więc postanowiliśmy pobiec nazajutrz rano. I to było błąd. Rozleniwiona po nocy, prawie bez jedzenia, w budzącym się upale dnia nie dałam rady. Pobiegłam 12 minut, a potem czekałam na K. wściekła na siebie. Wracałam do domu płacząc ze złości.

Cały ten bieg to walka ze sobą. Za pierwszym razem po 7 minutach miałam dość a po skończonym biegu nie wiedziałam jak się nazywam. Byłam nieprzytomna ze zmęczenia. Teraz już zmęczenie po biegu nie robi na mnie wrażenia, w domu nie kieruję się prosto w stronę łóżka. Jest w porządku. Ale cały bieg to walka. Na początku luz, rozmawiamy z K., rozważamy trasę. Po ok 8-10 minutach włączam sobie głośno muzykę, nie mam siły rozmawiać, wsłuchuję się w teksty, jednym ruchem palca przerzucam mniej energetyczne numery. Staram się nie myśleć o tym, że biegnę, że jestem zmęczona, że nie mogę się zatrzymać. Wmawiam sobie, że jest dobrze, staram się skupić tylko na muzyce, nie zwracać uwagi na ból w stawie skokowym albo kolkę, pilnować długości kroków, czynić z rytmu biegu swoją mantrę.

Przeciwnikiem w tym biegu nie jest mój brak kondycji ( ciągle duży) czy pojawiające się szybko zmęczenie. Najgorsza jest ta słabość, która podpowiada, by się zatrzymać i odpocząć chwilę. Pilnuję się, wiem, że nie mogę przestać biec, że wybiję się z rytmu, ze to wbrew zasadom, że po prostu mi nie wolno. To wszystko mniej jest ćwiczeniem fizycznym, a bardziej ćwiczeniem charakteru.

A najlepszy jest ten moment, gdy K. daje znak ręką „koniec”. Dobiegam do niego ( zawsze jest trochę z przodu), staję pochylona, opierając dłonie nad kolanami i oddycham równo z jego oddechem. Potem prostujemy się i zawsze, za każdym razem śmiejemy się do siebie, spoceni, zmęczeni, o skórze błyszczącej od potu, śmiejemy się i mówimy „genialnie”, „zajebiście”, „uwielbiam ten stan”, „ja też”. Wracamy do domu nakręceni.

Zastanawiam się wtedy czy wolę bardziej to słodkie rozleniwienie, tę błogość która pojawia się po seksie, czy może zmęczenie, paradoksalnie napełniające energią do działania, które czuję bo biegu. I chyba wolę to drugie. Cuda cuda.